Izmir sen kokuyor,
Sen Izmir kokuyorsun.
Konak iskelesinde ki vapurlarda,
Bir simit parçasi için uçan martilarda,
Hep sen varsin Izmirin sokaklarinda.
Kemeralti pazarindaki kalabalik sokaklarda
Aradigim bir tek sen, sen varsin.
Izmir sen kokuyor,
Sen Izmir kokuyorsun.
Iste bu yüzdendir seni bulamiyisim.
Karsiyakadaki 06 da,
Alsancaktaki bonjour da
Kaybolmusum ben senin yolunda.
Sirinyer sokaklarinda izin yok,
Kadifekaleye çikiyorum yoksun,
Ne olurdu Izmir gibi kokmasaydin,
Sen Izmirin içinde sir olmasaydin.
Bulamiyorum seni kahroluyorum,
Izmir sen kokuyor,
Sen Izmir kokuyorsun.
Izmir sen oluyor,
Ben Izmirde sen oluyorum
Ve artik ben Izmiri sadece sen koktugu için
Çok ama çok seviyorum.

İzmir de yaşamak kim olduğunu düşünmeden o şehre ait olmaktır. Tanımak ve bilmektir.

Kar yağmaz İzmir’e. Yağdığında ‘İzmir’e kar yağdı sayın seyirciler’ der tüm haber kanalları. Apartman bahçelerinde limon ağaçları, zeytin dalları… Aşk eder, meşk eder Güzelyalı’nın ağaçları, bakışıp durur ‘Karşı kıyıdakiyle. Zaten aşk ve meşkin ta kendisidir bu şehir. Şu kordon boyunca yemyeşil çimenlere uzanır özgür bedenler. Denize karşı ne yaşı ne başı nede türbanı dinler, ‘nede daha çocuk onlar’ı’ … Uzanıp çimenlere alır busesini denizin iyodunu içine çeke çeke, İzmir’in saçları karıştıran, etekleri uçuran rüzgârında… Küçük geveze, neşeli yalıçapkını, geçirir zamanını kayıtsız aşklarıyla!