Sivas Katliamı veya Sivas Madımak Olayı, 2 Temmuz 1993 tarihinde Sivas’ta Pir Sultan Abdal Şenlikleri sırasında Madımak Oteli’nin kuşatılıp yakılması ve dolayısıyla şehirde bulunan 33 Alevi yazar, ozan ve aydının yakılarak katledilmesi ve oteli ateşe verenlerden de ikisinin hayatını kaybetmesiyle sonuçlanan olaylar zinciridir.

Pir Sultan Abdal Şenlikleri kapsamında etkinliklerin bir bölümünün de Pir Sultan Abdal’ın sazının çalındığı Sivas şehir merkezinde yapılması öngörülmüştü. Bu kapsamda pek çok aydının yanı sıra Aziz Nesin bu etkinlik nedeniyle dönemin Sivas valisi Ahmet Karabilgin’in özel davetlisi olarak bu kente gelmişti.

2 Temmuz 1993 günü organize biçimde öğle saatlerinde Paşa ve Meydan camilerinde çıkan gruplar önce etkinliklerin yapıldığı Kültür Merkezi’ne ulaşarak, bir gün önce dikilen anıtı kısmen tahrip etti. Kültür Merkezi içindeki karşıt grupla çıkan taşlı sopalı çatışma, polis tarafından fazla büyümeden, zor kullanılarak önlendi.

Hızını alamayan ve sayısı yaklaşık 10.000′e ulaşan grup, Kültür Merkezi’nden yeniden Hükümet Meydanı’na geldi. Hükümet Konağı’nı taşlamaya ve slogan atmaya başlayan grup ardından Madımak Oteli civarına ulaşarak, slogan atmaya devam etti. Grubun sayısı akşam saatlerinde 20.000′e yaklaştı. Grup önce Madımak Oteli önündeki araçları ateşe verdi ve oteli taşladı bunun sonucunda taşlanarak camları kırılan Madımak oteli tutusturalan perdelerler ve alt kattaki bulunan esyalarla birlikte yakildi otele sığınmış olan aydınlardan, aralarında Asım Bezirci, Nesimi Çimen,Muhlis Akarsu, Metin Altıok ve Hasret Gültekin’in de bulunduğu 37 kişi yanarak veya dumandan boğularak yaşamını yitirdi. Aralarında Aziz Nesin’in de bulunduğu 51 kişi de olaylardan kendi olanaklarıyla, ağır yaralarla kurtuldu. Başından yaralanan Aziz Nesin’i linç edilmekten araya giren polisler kurtardı. Yaralılar, polis arabalarıyla Tıp Fakültesi Hastanesi`ne götürüldü.

Olaylar sonucunda 33 konuk, 2 otel görevlisi ile 2 saldırgan yaşamını yitirdi. Gene olaylar sırasında Atatürk – Kongre ve Etnografya Müzesi önünde bulunan Atatürk büstü tahrip edildi. Akşam saatlerinde valilikçe ilan edilen ”2 günlük sokağa çıkma yasağı” ile birlikte, güvenlik güçleri şehirde tam bir hakimiyet sağlayabildi.
Yargılama

Olaydan bir gün sonra 35 kişi gözaltına alındı. Daha sonra gözaltına alınanların sayısı 190′a çıktı. Gözaltına alınan 190 kişiden 124′ü hakkında “laik anayasal düzeni değiştirip din devleti kurmaya kalkışma” suçlamasıyla dava açıldı,[1] geri kalanlar serbest bırakıldı. Kamuoyunda Sivas Davası olarak bilinen davanın ilk duruşması, Ankara 1 No’lu Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde 21 Ekim 1993 günü yapıldı. 26 Aralık 1994′te karara bağlanan dava sonucunda, 22 sanık hakkında 15′er yıl, 3 sanık hakkında 10′ar yıl, 54 sanık hakkında 3′er yıl, 6 sanık hakkında 2′şer yıl hapis cezası, 37 sanık hakkında da beraat kararı verildi.

Müdahil avukatlar, Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin kararını “taraflı, hukuka ve adalete aykırı” olarak niteleyerek, ayrıntılı bir savunmayla temyize gittiler. Yargıtay 9. Ceza Dairesi katliamın “Cumhuriyete, Laikliğe ve Demokrasiye yönelik olduğunu” belirterek Devlet Güvenlik Mahkemesi’nin kararını esastan bozdu. Ankara 1 No’lu Devlet Güvenlik Mahkemesi, Yargıtay’ın bozma kararına uyarak yargılamayı yeniden başlattı.

28 Kasım 1997′de açıklanan kararda, 33 sanık Türk Ceza Yasası’nın 146/1 maddesine göre idama[2] ve 14 sanık 15 yıla kadar değişen hapis cezasına[1] mahkûm edildi. Yargıtay 9. Ceza Dairesi 24 Aralık 1998′de hapis cezalarını onadı, 33 idam cezasını ise usül noksanlıkları nedeniyle bozdu. Şubat 1999 tarihinde usül eksikliklerinin giderilmesi için başlayan yargılama sonucunda 16 Haziran 2000′de 33 sanık Devlet Güvenlik Mahkemesi’nce yeniden idam cezasına çarptırıldı. 2002 yılında idam cezasının yürürlükten kaldırılmasıyla idam cezası hükümlülerinin cezaları müebbet ağır hapis cezasına çevrildi.[1]

Sanıkların avukatlığını Refahyol iktidarının Adalet Bakanı Şevket Kazan üstlendi ve bakanlığı sırasında onları hapisanede ziyaret etti.[3]

Geçen bu zaman zarfı içerisinde sanık sayısı tahliyelerle 33′e düştü.[3] Olayın kilit ismi olarak nitelendirilen, dönemin Sivas Belediye Meclisi üyesi Cafer Erçakmak[1] ve Yargıtay’ın 1997′deki bozma kararından sonra firar eden 8 sanık ise halen yakalanamamıştır.[3]

Sivas Davası İstiklal Mahkemeleri sonrasında, tek bir davada, bu kadar çok idam cezasının verildiği ilk davadır.

Hayatını kaybedenler

* Muhibe Akarsu – 35 yaşında, Muhlis Akarsu’nun eşi
* Muhlis Akarsu – 45 yaşında, sanatçı
* Gülender Akça – 25 yaşında
* Metin Altıok – 52 yaşında, şair, yazar
* Ahmet Alan – 22 yaşında
* Mehmet Atay – 25 yaşında, gazeteci
* Sehergül Ateş – 30 yaşında
* Behçet Aysan – 44 yaşında, şair
* Erdal Ayrancı – 35 yaşında
* Asım Bezirci – 66 yaşında araştırmacı, yazar
* Belkıs Çakır- 18 yaşında
* Serpil Canik – 19 yaşında
* Muammer Çiçek – 26 yaşında, aktör
* Nesimi Çimen – 67 yaşında, şair, sanatçı, üç telli curanın son ustası
* Carina Cuanna – 23 yaşında, Hollandalı gazeteci
* Serkan Doğan – 19 yaşında
* Hasret Gültekin – 23 yaşında şair, sanatçı, şelpe tekniğinin önderi
* Murat Güneş,Murat Gündüz – 22 yaşında
* Gülsüm Karababa -22 yaşında
* Uğur Kaynar – 37 yaşında, şair
* Asaf Koçak – 35 yaşında, karikatürist
* Koray Kaya – 12 yaşında
* Menekşe Kaya – 17 yaşında
* Handan Metin – 20 yaşında
* Sait Metin – 23 yaşında
* Huriye Özkan – 22 yaşında
* Yeşim Özkan – 20 yaşında
* Ahmet Öztürk – 21 yaşında
* Ahmet Özyurt – 21 yaşında
* Nurcan Şahin – 18 yaşında
* Özlem Şahin – 17 yaşında
* Asuman Sivri – 16 yaşında
* Yasemin Sivri – 19 yaşında
* Edibe Sulari – 40 yaşında, sanatçı
* İnci Türk – 22 yaşında
* Kenan Yılmaz – 21 yaşında

Sivas Katliamı üzerine bestelenen şarkı ve türküler

* Edip Akbayram, Türküler Yanmaz
* Emekçi, Sivas Ağıdı
* Grup Yorum, Sivas (Gün Tutuşur)
* Mahzuni Şerif, Sivas Dramı
* Zülfü Livaneli, Yangın Yeri
* Almora, Güneşin Ozanları
* Radical Noise, Çığlık
* Akın Eldes, Madımak
* Moğollar, Issızlığın Ortasında
* Antisilence, Died On 2nd Of July
* Aşık Gülabi, Sivas Madımakta Canlar
* Metin – Kemal Kahraman, Renklerde Yaşamak
* Ferhat Tunç, Kızılırmak Boylarında Bir Şehir

Literatürde Sivas Katliamı

* Zeki Büyüktanır, Madımak Çığlığı, Can Yayınları (Ali Adil Atalay), İstanbul, Ekim 2006, ISBN 9789756358788
* Hikmet Çetinkaya, Zambak Sana da Bulaştı Kan, Çağdaş Yayınları, İstanbul, Şubat 1997
* Soner Doğan, Sivas: 2 Temmuz 1993, Ekim Yayınları, İstanbul, Mart 2007, ISBN 9789750109119
* Aziz Nesin, Sivas Acısı, Adam Yayınları, İstanbul, Temmuz 1995, ISBN 9754183244
* Öner Yağcı, Sivas’ı Unutmak, İleri Yayınları, İstanbul, Mayıs 2006, ISBN 9789756288108
* Lütfi Kaleli, Sivas Katliamı ve Şeriat, Alev Yayınları, İstanbul, Ağustos 1995, ISBN 975335

Sahnede Sivas Katliamı

Genco Erkal’ın yazıp yönettiği Sivas ‘93 adlı belgesel tiyatro oyunu, 11 Ocak 2008′de yoğun güvenlik altında Muammer Karaca Tiyarosu’nda sahnelendi.[4] Belgelerden yararlanarak yazılan oyunun anlatıcıları arasında Genco Erkal’la beraber Meral Çetinkaya, Yiğit Tuncay, Nilgün Karababa, Murat Tüzün, Çağatay Mıdıkhan ve Şirvan Akan yer aldı. Oyunun müziğini Fazıl Say besteledi.[5]

unutma,unutturma…

Güneşin Ozanları
sen güneşin ozanlarını
durdurabilir misin sandın?
rüzgarın şarkısını
susturabilir misin sandın?
korkmuyorum şiddetinden
ateş tutan ellerinden
ürkmüyorum nefretinden
ve karanlık nefesinden
boyun eğmem asla sana
yaksan bile bedenimi
ben doğarım küllerimden
gücün varsa durdur beni!
kayaların ruhundamın ben,
yüzyılların öyküsü bende
otuzyedi güneşim var
ışıldar durur yüreğimde
tutamassın zincirlerinle
yıldızların ışığını
susturamassın nefretinle
güneşin ozanlarını
boyun eğmem asla sana
yaksan bile bedenimi
ben doğarım küllerimden
gücün varsa durdur beni

Izmir sen kokuyor,
Sen Izmir kokuyorsun.
Konak iskelesinde ki vapurlarda,
Bir simit parçasi için uçan martilarda,
Hep sen varsin Izmirin sokaklarinda.
Kemeralti pazarindaki kalabalik sokaklarda
Aradigim bir tek sen, sen varsin.
Izmir sen kokuyor,
Sen Izmir kokuyorsun.
Iste bu yüzdendir seni bulamiyisim.
Karsiyakadaki 06 da,
Alsancaktaki bonjour da
Kaybolmusum ben senin yolunda.
Sirinyer sokaklarinda izin yok,
Kadifekaleye çikiyorum yoksun,
Ne olurdu Izmir gibi kokmasaydin,
Sen Izmirin içinde sir olmasaydin.
Bulamiyorum seni kahroluyorum,
Izmir sen kokuyor,
Sen Izmir kokuyorsun.
Izmir sen oluyor,
Ben Izmirde sen oluyorum
Ve artik ben Izmiri sadece sen koktugu için
Çok ama çok seviyorum.

Av köpekleri henüz avluda oynaşıyor; ama avları, daha şimdiden ormanda ne kadar hızlı koşarlarsa koşsunlar, ellerinden kurtulamayacaklar.” Soluksuz kalıncaya kadar koş, soluğundan av köpeğine izler bırak, soluğunla besle av köpeğini. Koş, daha hızlı koş, av köpekleri nasıl olsa bulur seni, en korunaklı sığınaklarında. Sığınaklarına erken ulaşman, seni av olmaktan kurtarmıyor sadece avcısını bekleyen telaşlı bir av yapıyor. Soluk soluğasın.

“Zaman, insanı değiştirmez, kapris elbisesini ya kalınlaştırır ya da inceltir.” demiştin. Konuşmaya mecalim yoktu, yüzüm gibi… Sözüne bu kadar sadık olman; davranışlarında bu kadar tutarlı olman ne kötü. En küçük tepeler bile sırf senin dosdoğruluğun yüzünden aşılmaz dağlara dönüşüyor. Belki doğruyu söylüyordun ama bu senin haklı olduğun anlamına gelmiyor. Sen yoluna devam ederken bak, geride kalan, geriye bakan ben oldum. Zaman, benim için bir bataklığa dönüştü. Saplandığım andan sonrasına taşamadım. Zaman bataklığında patinaj yapıyorum ve hayat artık çekilmez oluyor. Ne olur bir defa affedebilsen, “o, senin bir türlü anlayamadığın hataları, gafları”.

Madem hiçbir an, ikinci kez aynı tatta ve aynı kıvamda yaşanamıyor, neden zamandan medet umuyoruz? Zaman, allı pullu fistanlar giyince mi, çağrlıdır bizim tek kişilik balomuza?

Hatırlar mısın, bir gün, “Ben, büyük zaferler kazanan, yeni diyarlar fetheden bir kumandan olsam da çadırıma ve köyüme doğru bakarım ve oradan güç aldığımı bilirim. Dallarım, budaklarım, çiçeklerim şerha şerha büyüse de, nabzım köklerimde atıyor benim.” demiştin? Sözünün eri olduğun ortadayken ne söyleyebilirim. Yalnız sana şunu sormak istiyorum, eğer kaldırabileceksen: “Zaferler kazanan bir kumandan olmaktan bahsederken sapasağlam bir gövdeye ve ruha sahip olduğun vurgusunu gizli de olsa yapıyordun. Neden süklüm püklüm, savaş kaybeden bir er olmak ve sonrasında ayağa kalkmak, dikilmek gibi hayallerin, hislerin yoktu? Neden, kazanan bir kumandan ve köklerinden beslenen dal senin özdeşiğin oluyordu da kaybetmek, yenilmek, yıkılmak senin semtine dahi uğrayamıyordu?

“Aynı nehirde iki kez yıkanmak mümkün değildir.” Peki, kabul! Aynı nehri, iki kez yıkamak mümkün mü? İki kez yıkanmak ve iki kez yıkamak mümkün değilken kabahat nehirdedir! diyebiliyor musun? Dilin varmaz, nehre laf etmeye.

Senin algın başka, bambaşkaydı. Her kavram önce, senin o çelikten süzgeçlerinden geçiyordu, merhamet bu süzgecin tıkalı deliğiydi. Sen, her kavrama metalik bir duygu, gri bir renk katıyordun. Sana göre dostluklar, ödünler ve özveriler üzerine kuruludur. Bunlar devam ettikçe dostluklar devam eder, dostluğun özveri kaynağı kurursa her şey biterdi. Ne olurdu karşılıksız veriler üzerine kurabilseydin bazı şeyleri?

“Taşlar yalan söylemez.” diyen birisine, “Peki doğru söyler mi?” diye sormak aklımıza gelmiyor. Yalan söylememek, doğruyu söylemek anlamına gelmiyor, her zaman.

İri göbekli lafların da hiç eksik olmazdı: “Tarihe sahip çıkmak insana tanımadığı insanların sorumluluklarını yükler. İnsanın tarihe sahip çıkmadan önce geçmişine sahip çıkması gerekir.” Zaman, şefkatli bir anne gibi okşamıyor ruhumuzu. Sabit kadem ayaklarımızdan, parçalar koparırken, hangi geçmişe sahip çıkmak? Her babayiğidin harcı değil. Cevabın hazırdı: “Rüzgar, bendinden taştıkça öfkeleniyor, öfkelendikçe gücünü kaybediyor. Geriye dönmeye niyetlenince takatini yitirdiğini fark ediyor. Bu hale düşmek insana yakışmaz onun için insan dönebileceği kadar uzaklara gitmelidir. Anlamamak, mahsurlu bir durumdu, anlamış gibi yapardım. Franz Kafka, en büyük tutkundu. Anlamıyordum, nasıl Kafka gibi ezik ve silik bir yazar senin tutkun olabiliyordu? Sen, dosdoğruluğa, dümdüzlüğe vurgundun. Doğruluk insanı ıslah eder, erdemli kılar, dosdoğruluk ise insanı sadece iter, onu yalnızlaştırır, yabanlaştırır. Kafka, demek düzyazı demekti daha ötesiydi: dümdüzyazıydı. Kafka’ dan terennüm ettiğin bir cümle: İnsan ancak olabildiğince az yalan söylediğinde mi olabildiğince az yalan söylemiş olur; yoksa olabildiğince az yalan söyleme fırsatı bulduğunda mı?

Papatya falının çarkı bir kez kırılsa… Sevmiyor, sevmiyor, sevmiyor… Ceplerimiz çakıl taşları ile dolu. Sorumluluk, vazife, görev, mesuliyet… çoktan seçmeli, istediğini seç. Hayat cıvıklaşıyor. Çakıl taşları bizi bataklıklara götürüyor. İngiltere’ yi hayal ediyorum. Wirginiya Woolf, cebindeki çakıl taşları ile biraz önce suların dibini yurt tutmuş.

Sevgi, seni asla tutsak kılmaya yetmedi. Daha fazla sevmek, benim suçumdu. Aşamıyordum, en alçak tümsekleri. Bu da, tarafından benim acziyetim olarak görülüyordu. Ben, profesyonelce sevmeyi başaramadım. En küçük sevgilere takılıp, kalakaldım. Ne yapabilirim hesaplı, kitaplı olmayı başaramıyorum.

Yan yana başlanılan bütün yolculuklarda biri daima arkada kalır. Önde olan kazanır. Sen önde yürüyorsun. Kazanan sensin, demeye dilim varmıyor. Bu kadar zavallı olmayı sana yakıştıramıyor, kazanmak uğruna birilerinin kaybetmesini göz ardı edebileceğine inanmıyorum. Eğer dostluktan anladığın, yanımda kalanlar dostum, savrulup gidenler yitiğimdir, diye bir düşünceyse kulağına bir şey fısıldamak istiyorum: Sakın arkada kalma. Ruhun bunu kaldırabilecek kadar güçlü değil.

Av köpeğini yanında taşıdığını ve zaferlerinle onu azdırdığını unutma.

Mehmet Öztunç

giderek uzaklaşıyor karanlık
nefesim uyanıyor acı çekerek uyanmamış olmayı dilerken
korunacak zırhım kalmadı yara almamak için
ateş yarayı birkez daha kanattı
ince kabuk dirildi istemeyek
nefret damarlarmda koşturuyor
ayna kırılıyor yüzüme bakarken
gördüğm tek duvar hissettğm soğuk
asla gelmyck ii hissettklerm
son kez tebesüüm ettm beynimdekine … ve bu gerçk bir gülüştü
yüzüne bakrken içimdeki çığlıklar sağır etti
duymuorm artk seni ve görmüorm
düşüorm hızla ve gölgen hiç gelmeyeck

Esra Akkaya…

İzmir de yaşamak kim olduğunu düşünmeden o şehre ait olmaktır. Tanımak ve bilmektir.

Kar yağmaz İzmir’e. Yağdığında ‘İzmir’e kar yağdı sayın seyirciler’ der tüm haber kanalları. Apartman bahçelerinde limon ağaçları, zeytin dalları… Aşk eder, meşk eder Güzelyalı’nın ağaçları, bakışıp durur ‘Karşı kıyıdakiyle. Zaten aşk ve meşkin ta kendisidir bu şehir. Şu kordon boyunca yemyeşil çimenlere uzanır özgür bedenler. Denize karşı ne yaşı ne başı nede türbanı dinler, ‘nede daha çocuk onlar’ı’ … Uzanıp çimenlere alır busesini denizin iyodunu içine çeke çeke, İzmir’in saçları karıştıran, etekleri uçuran rüzgârında… Küçük geveze, neşeli yalıçapkını, geçirir zamanını kayıtsız aşklarıyla!

Ayın her dünyaya merhaba diyor oluşunda ruhumu sanki geceye teslim ediyorum
Sokak lambası altında iki sevgilinin veda edişi
Islak sokaklarda köpeklerin avare avare gezişi
Gene başlatıyor sığ geceleri

Bu güce Düşündüm
Ayın dünyaya güneşten daha yakın oluşunu
Ama sen hiç göremedin güneşin sıcaklığı ve doğuşunu
Oysa şimdi güneş doğurma zamanı
Islak günahları güneşte kuruma zamanı

Gene başlıyor sığ bilmeceler
Başlıksız birkaç satır heceler
Affedilmemişlerin ilahileri
Suskunlaştırılmış cesetleri

Ve gene başlıyor ruhumun sığ geceleri

Ezgi TOSUN

Kalemine sağlık Ezgi Tosun…

Sen miydin geçen yanı başımdan usulca…

Zihnimin karanlık gölgeleri mi bilemedim…

Kaldır kafanı ve yüce göklere bir bak…

Benden uzaklaşan her adımında, göklerden bir melek düşüyor acıyla…

Ufukta yitip giden görüntünle, gözyaşlarım okyanusa dönüşüyor…

Kadehimdeki şarapsa kana…

Ruhum boğuluyor bir başına okyanuslarda…

Bana gelişinle açan siyah güllerim, sen uzaklaştıkça kuruyor teker teker…

Güzün soğuk rüzgarları yeniden ruhumun topraklarında…

Kuşlar çoktan çekip gitmiş…

Dünün güçlü çığlıkları, fısıltı olup kayboluyor karanlıklarda…

Benim Siyah Tanrıçam neredesin?

Senle dolup taşan anlarımı, sonsuz sensizliğe mi terk ettin?

Işık çoktan çekip gitmişken siyah güller diyarında…

Karanlığım bile ışıldayamayacak mı artık?

Lanetli ruhuma çok mu gördün huzuru?

Siyah güllerim sen kokamayacak mı artık bu topraklarda?

Sana ihtiyacım var duyuyor musun?

Siyah güllerimin sana ihtiyacı var…

Uçsuz bucaksız topraklar artık bana mezar…

Sensizlik yeteri kadar büyük değilmiş gibi…

Mezarımda bile kendimi yalnız hissediyorum görüyor musun?

Yaşam yitip gidiyor bedenimden…

Tıpkı ellerinin, ellerimin arasından yitip gitmesi gibi…

Bütün bu lanetlenmiş cümlelerim sana, duyuyor musun?

Benim Siyah Tanrıçam, ölüyorum… Biliyor musun?

Deep Purple`ın Turkcell Kuruçeşme Arena`da vereceği konserin biletleri Biletix`ten satışa çıkartıldı..

Bugüne kadar Dünya çapında 100 milyondan fazla albüm satışı gerçekleştiren ve 2008’de müzik dünyasındaki 40. senesini kutlayan Deep Purple, bu başarının şerefine “Deep Purple 40 Years Anniversary Tour” ile 20 Temmuz 2009’da Turkcell Kuruçeşme Arena’da olacak..

40 yıllık müzikâl kariyerlerinde 18 stüdyo albümü ve 5 canlı kayıt albümü olmak üzere toplam 23 albüme imza atan efsane grup, Smoke On The Water ve Soldier of Fortune gibi önemli şarkılara da imza atmıştı..

Tarih : 20.07.2009
Saat : 21:00
Mekan : Turkcell Kuruçeşme Arena
Bilet Fiyatları :
1.Kategori: 160 TL (Sahne Önü Ayakta)
2.Kategori: 92 TL (Ayakta)

Opeth Türkiye Konserleri Nisan 2009′ da başlıyor. Gerek şarkılarıyla gerekse şarkı sözleriyle bende fanatik bir hayranlık duygusu bulunan Opeth’ i Unirock’ tan sonra tekrar göreceğiz. Opeth resmi web sitesindende resmi olarak duyurulmuş konser programı şöyle;

Opeth Türkiye Konserleri:

16 Nisan – Antalya, Lara Beach
17 Nisan – Ankara, Anadolu GKM
18 Nisan – Izmir, Soyer Kultur ve Sanat Fabrikasi
19 Nisan – Istanbul, Macka Kucukciftlik Park

İzmir konseri için Facebook etkinlik sayfası: http://www.facebook.com/event.php?eid=58805552329&ref=mf

Grouse Lodge Stüdyo’da daha önce Muse, Snow Patrol, Manic Street Preachers, R.E.M, The Editors gibi dev isimler de kayıt yapmıştı.Yeni Duman albümünde tüm söz ve besteler grup üyelerine ait olacak, ayrıca albümün prodüktörlüğünü de ilk kez Duman üstlenecek.