Av köpekleri henüz avluda oynaşıyor; ama avları, daha şimdiden ormanda ne kadar hızlı koşarlarsa koşsunlar, ellerinden kurtulamayacaklar.” Soluksuz kalıncaya kadar koş, soluğundan av köpeğine izler bırak, soluğunla besle av köpeğini. Koş, daha hızlı koş, av köpekleri nasıl olsa bulur seni, en korunaklı sığınaklarında. Sığınaklarına erken ulaşman, seni av olmaktan kurtarmıyor sadece avcısını bekleyen telaşlı bir av yapıyor. Soluk soluğasın.

“Zaman, insanı değiştirmez, kapris elbisesini ya kalınlaştırır ya da inceltir.” demiştin. Konuşmaya mecalim yoktu, yüzüm gibi… Sözüne bu kadar sadık olman; davranışlarında bu kadar tutarlı olman ne kötü. En küçük tepeler bile sırf senin dosdoğruluğun yüzünden aşılmaz dağlara dönüşüyor. Belki doğruyu söylüyordun ama bu senin haklı olduğun anlamına gelmiyor. Sen yoluna devam ederken bak, geride kalan, geriye bakan ben oldum. Zaman, benim için bir bataklığa dönüştü. Saplandığım andan sonrasına taşamadım. Zaman bataklığında patinaj yapıyorum ve hayat artık çekilmez oluyor. Ne olur bir defa affedebilsen, “o, senin bir türlü anlayamadığın hataları, gafları”.

Madem hiçbir an, ikinci kez aynı tatta ve aynı kıvamda yaşanamıyor, neden zamandan medet umuyoruz? Zaman, allı pullu fistanlar giyince mi, çağrlıdır bizim tek kişilik balomuza?

Hatırlar mısın, bir gün, “Ben, büyük zaferler kazanan, yeni diyarlar fetheden bir kumandan olsam da çadırıma ve köyüme doğru bakarım ve oradan güç aldığımı bilirim. Dallarım, budaklarım, çiçeklerim şerha şerha büyüse de, nabzım köklerimde atıyor benim.” demiştin? Sözünün eri olduğun ortadayken ne söyleyebilirim. Yalnız sana şunu sormak istiyorum, eğer kaldırabileceksen: “Zaferler kazanan bir kumandan olmaktan bahsederken sapasağlam bir gövdeye ve ruha sahip olduğun vurgusunu gizli de olsa yapıyordun. Neden süklüm püklüm, savaş kaybeden bir er olmak ve sonrasında ayağa kalkmak, dikilmek gibi hayallerin, hislerin yoktu? Neden, kazanan bir kumandan ve köklerinden beslenen dal senin özdeşiğin oluyordu da kaybetmek, yenilmek, yıkılmak senin semtine dahi uğrayamıyordu?

“Aynı nehirde iki kez yıkanmak mümkün değildir.” Peki, kabul! Aynı nehri, iki kez yıkamak mümkün mü? İki kez yıkanmak ve iki kez yıkamak mümkün değilken kabahat nehirdedir! diyebiliyor musun? Dilin varmaz, nehre laf etmeye.

Senin algın başka, bambaşkaydı. Her kavram önce, senin o çelikten süzgeçlerinden geçiyordu, merhamet bu süzgecin tıkalı deliğiydi. Sen, her kavrama metalik bir duygu, gri bir renk katıyordun. Sana göre dostluklar, ödünler ve özveriler üzerine kuruludur. Bunlar devam ettikçe dostluklar devam eder, dostluğun özveri kaynağı kurursa her şey biterdi. Ne olurdu karşılıksız veriler üzerine kurabilseydin bazı şeyleri?

“Taşlar yalan söylemez.” diyen birisine, “Peki doğru söyler mi?” diye sormak aklımıza gelmiyor. Yalan söylememek, doğruyu söylemek anlamına gelmiyor, her zaman.

İri göbekli lafların da hiç eksik olmazdı: “Tarihe sahip çıkmak insana tanımadığı insanların sorumluluklarını yükler. İnsanın tarihe sahip çıkmadan önce geçmişine sahip çıkması gerekir.” Zaman, şefkatli bir anne gibi okşamıyor ruhumuzu. Sabit kadem ayaklarımızdan, parçalar koparırken, hangi geçmişe sahip çıkmak? Her babayiğidin harcı değil. Cevabın hazırdı: “Rüzgar, bendinden taştıkça öfkeleniyor, öfkelendikçe gücünü kaybediyor. Geriye dönmeye niyetlenince takatini yitirdiğini fark ediyor. Bu hale düşmek insana yakışmaz onun için insan dönebileceği kadar uzaklara gitmelidir. Anlamamak, mahsurlu bir durumdu, anlamış gibi yapardım. Franz Kafka, en büyük tutkundu. Anlamıyordum, nasıl Kafka gibi ezik ve silik bir yazar senin tutkun olabiliyordu? Sen, dosdoğruluğa, dümdüzlüğe vurgundun. Doğruluk insanı ıslah eder, erdemli kılar, dosdoğruluk ise insanı sadece iter, onu yalnızlaştırır, yabanlaştırır. Kafka, demek düzyazı demekti daha ötesiydi: dümdüzyazıydı. Kafka’ dan terennüm ettiğin bir cümle: İnsan ancak olabildiğince az yalan söylediğinde mi olabildiğince az yalan söylemiş olur; yoksa olabildiğince az yalan söyleme fırsatı bulduğunda mı?

Papatya falının çarkı bir kez kırılsa… Sevmiyor, sevmiyor, sevmiyor… Ceplerimiz çakıl taşları ile dolu. Sorumluluk, vazife, görev, mesuliyet… çoktan seçmeli, istediğini seç. Hayat cıvıklaşıyor. Çakıl taşları bizi bataklıklara götürüyor. İngiltere’ yi hayal ediyorum. Wirginiya Woolf, cebindeki çakıl taşları ile biraz önce suların dibini yurt tutmuş.

Sevgi, seni asla tutsak kılmaya yetmedi. Daha fazla sevmek, benim suçumdu. Aşamıyordum, en alçak tümsekleri. Bu da, tarafından benim acziyetim olarak görülüyordu. Ben, profesyonelce sevmeyi başaramadım. En küçük sevgilere takılıp, kalakaldım. Ne yapabilirim hesaplı, kitaplı olmayı başaramıyorum.

Yan yana başlanılan bütün yolculuklarda biri daima arkada kalır. Önde olan kazanır. Sen önde yürüyorsun. Kazanan sensin, demeye dilim varmıyor. Bu kadar zavallı olmayı sana yakıştıramıyor, kazanmak uğruna birilerinin kaybetmesini göz ardı edebileceğine inanmıyorum. Eğer dostluktan anladığın, yanımda kalanlar dostum, savrulup gidenler yitiğimdir, diye bir düşünceyse kulağına bir şey fısıldamak istiyorum: Sakın arkada kalma. Ruhun bunu kaldırabilecek kadar güçlü değil.

Av köpeğini yanında taşıdığını ve zaferlerinle onu azdırdığını unutma.

Mehmet Öztunç

giderek uzaklaşıyor karanlık
nefesim uyanıyor acı çekerek uyanmamış olmayı dilerken
korunacak zırhım kalmadı yara almamak için
ateş yarayı birkez daha kanattı
ince kabuk dirildi istemeyek
nefret damarlarmda koşturuyor
ayna kırılıyor yüzüme bakarken
gördüğm tek duvar hissettğm soğuk
asla gelmyck ii hissettklerm
son kez tebesüüm ettm beynimdekine … ve bu gerçk bir gülüştü
yüzüne bakrken içimdeki çığlıklar sağır etti
duymuorm artk seni ve görmüorm
düşüorm hızla ve gölgen hiç gelmeyeck

Esra Akkaya…

Ayın her dünyaya merhaba diyor oluşunda ruhumu sanki geceye teslim ediyorum
Sokak lambası altında iki sevgilinin veda edişi
Islak sokaklarda köpeklerin avare avare gezişi
Gene başlatıyor sığ geceleri

Bu güce Düşündüm
Ayın dünyaya güneşten daha yakın oluşunu
Ama sen hiç göremedin güneşin sıcaklığı ve doğuşunu
Oysa şimdi güneş doğurma zamanı
Islak günahları güneşte kuruma zamanı

Gene başlıyor sığ bilmeceler
Başlıksız birkaç satır heceler
Affedilmemişlerin ilahileri
Suskunlaştırılmış cesetleri

Ve gene başlıyor ruhumun sığ geceleri

Ezgi TOSUN

Kalemine sağlık Ezgi Tosun…

Sen miydin geçen yanı başımdan usulca…

Zihnimin karanlık gölgeleri mi bilemedim…

Kaldır kafanı ve yüce göklere bir bak…

Benden uzaklaşan her adımında, göklerden bir melek düşüyor acıyla…

Ufukta yitip giden görüntünle, gözyaşlarım okyanusa dönüşüyor…

Kadehimdeki şarapsa kana…

Ruhum boğuluyor bir başına okyanuslarda…

Bana gelişinle açan siyah güllerim, sen uzaklaştıkça kuruyor teker teker…

Güzün soğuk rüzgarları yeniden ruhumun topraklarında…

Kuşlar çoktan çekip gitmiş…

Dünün güçlü çığlıkları, fısıltı olup kayboluyor karanlıklarda…

Benim Siyah Tanrıçam neredesin?

Senle dolup taşan anlarımı, sonsuz sensizliğe mi terk ettin?

Işık çoktan çekip gitmişken siyah güller diyarında…

Karanlığım bile ışıldayamayacak mı artık?

Lanetli ruhuma çok mu gördün huzuru?

Siyah güllerim sen kokamayacak mı artık bu topraklarda?

Sana ihtiyacım var duyuyor musun?

Siyah güllerimin sana ihtiyacı var…

Uçsuz bucaksız topraklar artık bana mezar…

Sensizlik yeteri kadar büyük değilmiş gibi…

Mezarımda bile kendimi yalnız hissediyorum görüyor musun?

Yaşam yitip gidiyor bedenimden…

Tıpkı ellerinin, ellerimin arasından yitip gitmesi gibi…

Bütün bu lanetlenmiş cümlelerim sana, duyuyor musun?

Benim Siyah Tanrıçam, ölüyorum… Biliyor musun?

Sağlıcakla…

Adres, numara 248, Kordon…
Naim Palas… İkinci kat…
Cumbada oturuyor Mustafa Kemal.
Sevmez fazla yemeği.
Leblebi var yine önünde…
Garson titriyor. Çünkü çocuk, Rum.
Sesleniyor Gazi, şefkatli bir ses tonuyla…
“Vre Dimitri” diyor, “gel bakayım.”
Çocuk, “buyur pasam” diyor, ş’lere dili dönmeyen, kırık dökük Türkçesi’yle.
“Sizin Kosti” diyor… İşgal sırasında İzmir’e gelen Yunan Kralı Konstantin’i kastederek… Sizin Kosti, geldi mi buraya?
Geldi pasam…
Oturdu mu bu masaya?
Oturdu pasam.
Güneş batarken rakı içti mi?
İçmedi pasam.
E o zaman sormadın mı çocuk, ne halt etmeye almış İzmir’i?

Ne doğru demiş atam. Kordon tadı değişilir mi ya?

Gecemin en aydinlik anında,
güneşim oldun, kararttın gözlerimi. ve kabarttın derin hislerimi.
ve ben yine yalnız, yine sensiz, yine sessizliğe mahkum oldum üstü yastık, yorgan, gitarlarım, bütün duygularım, daha açılmadan bitmiş bir paket sigaram, hiç yakılmamış sigaraların külleriyle dolu kül tablam, ve acı içinde gülümseyen ama acısını da gülümsemesini de belli edemeyen bedenimle birlikte,
bomboş hissediyorum bu yatakta.
baktığımda hala görüyorum okşamaya kıyamadığım, ama sürekli benim dağıttığım saçlarını tarağımda.
evet…
evet gerçekten yoksun şuan kollarımda.
Fakat biliyorum, ne kadar sen yoksun yanımda diye uyuyamasamda,
sabrediyorum.
sızmayı bekliyorum boş yatağımda.
çünkü biliyorum,
her gece olduğu gibi bugün de geleceksin rüyamda..

Tolun Tütüncü
19.09.2008. 01:38

Hepimiz merak ediyoruz şu emoları. Kimileri konuştukları dilden, kimileri ise görünümden şikayetçi hatta bazı emolar sokakta sözlü tacizlere bile maruz kalabiliyor. Her ne olursa olsun demokrat bir ülkede yaşıyorsak herkesin giyinişine görüşüne saygı duymamız lazım. Onlarında görüşleri bu, bunu seviyorlar bundan hoşlanıyorlar saygı duymak lazım deyip bir kaç tane emo resimlerine bakalım…

Şu aralar neredeyse hergün gazetelerde İzmir’ in suyu ile ilgili haberler çıkmakta. Malum 2009 Mart’ ında yerel seçimler olacak ya İzmir’ i alma politikaları üremeye başladı hemen. İlk önce Melih Gökçek’ in Ankarası ile başladı olaylar. Melih Gökçek’ in  sanayi ve evsel atıkların atıldığı Kızılırmak suyunu halktan gizli olarak 21 gün boyunca halka içirmesi günlerce tartışıldı. Odtü’ ten rapor aldığını Kızılırmak suyunun temiz olduğunu savundu. Fakat Odtü rektörü Ural Akbulut  raporu yalanladı. Darda kalan Gökçek müthiş bir kurnazlıkla hükümetin barajları yapmasına izin vermediği ve bu nedenle yeraltı kuyularını açan İzmir’ e attı taşı. Ve o süreden beridir yandaş medyalarda hergün İzmir’ in suyu ile haberler çıkıyor.

Türkiye’ de öteki 80 ili değilde sadece İzmir suyundaki arseniği açıklayan bir hükümet var. 3 Bakanı ile basın toplantısı yapan İzmir’ e su ile baskı yapan bir hükümet var. Tabi bunun karşısında beceriksizliğinden bir şey yapamayan Deniz Baykal var. Hükümet Bakanlarıya, hatta ve hatta alakası olmayan Bülent Arınçla basın toplantıları ile baskı altına alıyor fakat Deniz Baykal  ancak ayda bir yazılı basın açıklaması ile bir şeyler yapma çabasında. Fazla uzatmaya gerek yok aslında her şey ortada. Siyasetçiler sudan oy kapma peşinde. Özellikle İzmir’ i normal yollarla alamayacağını anlayan Akparti 1-2 aydır su ile gündem düşmüyor. Başbakanın açıklamalarıda cabası. DSİ İzmir’ e baraj yapmıyor. İzmir B.Ş.B kendi öz kaynaklarıyla baraj yapıncada devlet izin vermiyor. Kısacası Akparti İzmirliye temiz su içirmek için insaların kendisine oy vermek zorunda bırakmaya çalışıyor. Ve gündem bu şekilde son sürat devam ediyor. Olan halka oluyor. Sudan siyasette ortada kalan herzamanki gibi yine halk oluyor…

Satanist mi? dersin Ağlama mı?

Gitarların ağlayışını duydun mu hiç?
Ama nerden duyacaksın ki…
Onlar senin için sadece bir eşya.
Ama değillerhiçbir zaman olmadılar.
aaaal dinler misin?
Cevabın “Hayır” galiba…
Tamam dinleme sana zorla dinleten yok.
Ama sana bir şeylerden bahsedeceğim…
Bazı gruplar vardı mistik olayları anlatır
Bazıları ölen sevgiliyi
Bazısı ise atalarını
Ama sen ve etrafındaki çoğu insan onları hep aynı şekilde değerlendirdin…
“Satanist” “Eroinman” vs…
Nerden biliyorsun?
Hiç aralarına katıldın mı?
Ya da zahmete girip araştırdın mı?
Ordan oturduğun yerden ahkam kesmek kolay…
Tamam sert müzik yapıyorlar…
Tamam bazı kötü örnekleri var.
Ama nerden biliyorsun hepsinin öyle olduğunu.
Bir olay anlatacağım sana;
Grup konserdedirsert bir şarkı
Her şey gayet sert
Brutal vokaller
Eski sevgiliye olan kin
Bağırış çağırış
Ama bir an gelir hepsi susar
Herkes geri çekilirmeydan basiste kalır.
Basist başını öne eğer
Saçları yüzünün görülmesini engeller.
Sonra solosuna başlar
Solosunu girerken gözünden bir damla yaş akar
Sonra bir damla daha
Ve devam eder basist ağlar.
Basist ağladıkça elindeki gitara daha içten odaklanır
Ve gitarı da ağlamaya başlar.
İkiside ağlarağlarağlar…
Onları anlayanlarda fena olur
Bazıları göz yaşlarıyla eşlik eder.
Şu satırları yazarken bende ağlarım.
Soruyorum sana;
Ben o ağlayan basistim
Ya da seyircilerden biriyim
Hatta o ağlayan bas gitarım…
Ne diyorsun bana;
“Satanist” mi? “Ağlama” mı?