Alsancak en kalabalık günlerinden birini yaşıyodu. TelaÅŸlı yürüyenler etrafı kesenler kosuÅŸturanlar. Tam bir insanlık cümbüşü vardı sanki. Kimisi oturacak kafeler ve barların yolunu tutmuÅŸ kimisi ise karın doyuracak yerler peÅŸinde. Ama bu insanların tek bir ortak noktası vardı sadece. Hayattan, gündemden, çevreden ve en önemlisi ise Kıbrıs Åžehitleri Caddesi’ nde bir aÅŸağı bir yukarı turlayan şık giyinimli bayanın topuklarından yansıttığı çığlıkları, isyanı ve karşı çıkışlarını görememiÅŸlikleriydi. Bağırıyordu bu bayan isyan ediyordu gündeme, ezilmelere, altta kalmalara. Bu bayanı fark eden bir kaç kiÅŸiden öte deÄŸildi. Onlara göre ise bu bayan bir komünist, bi vatan haini yada bir deliydi. Anlatmak istediÄŸi her cümlesinde gülücükler ile tepki aldı. Ä°nsanlar o kadın gibi olamadılar, o deli gibi akıllarını kullanmayı baÅŸaramadılar. Düşünemiyolardı. Ve umudunu yitirmeye baÅŸlamıştı o deli kadın! ÇaresizliÄŸe gidiyordu o topukların çığlığı. Sesi kısılmıştı çıkmıyordu çığlıklar. Son turunu attığında yüzü asılmıştı deli çığlıklarının sahibinin büzüşmüştü yüzü. Son demlerini yaşıyodu topukların çığlığı. Sert bir ÅŸekilde topuklarını yere vurarak, tüm gücüyle çığlığını son kez duyurarak boynu eÄŸik bir ÅŸekilde ara sokakların birine girdi ve o duyarsız gecelerin karanlığında kayıplara karışıp gitti…

Kege!